Kiedy nią pływałeś?
EVA STARLING PIĘKNA W WIEKU 60 LAT
Co on robi?
Dan? Wciągnij mnie.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO
Dobry Boże, jak ty wyglądasz?
-Billy, ty łajdaku. -Kopę lat.
-Eva. -Frank.
-Dan. -Cześć.
Zaczynamy imprezę.
Pospiesz się. Przyjechali.
Cześć!
Pięknie wyglądasz, mamo.
Cześć!
Czołem!
-Witajcie. Leo! -Cześć.
Witaj, Bridget.
-To dla ciebie. -Zdrówko.
Dzięki, stary.
-Bridget! -Cześć.
Zostawcie bagaże.
Chodźmy na taras.
-Billy! -Jak żyjesz?
Billy!
Świetnie wyglądasz.
Naprawdę.
Mogłabym różnie to odebrać.
Moja ulubiona chrześniaczka.
Twoja jedyna.
Znalazłaś miłość?
-Nie. -Co jest z tymi facetami?
Spójrz na mojego brata.
-Dan, odłóż telefon. -Odłóż go.
-Odłóż telefon. -Odkładaj!
Niesamowity widok.
Przepiękny.
NIEUSTRASZONY
Frank! Chodź!
Holly przyprowadzi kogoś.
Wszystko dobrze?
Motorówka nie odpala.
Nie popływamy na oponie.
Komu dolać?
-Mnie. -Poproszę.
Zapomniałam, jak może być cudownie.
Co to ma być?
A jak sądzisz?
Jeden z twoich projektów, który zawsze wydaje się ciekawy,
ale nigdy taki nie jest.
-Domek na drzewie przetrwał. -Mów.
Zbudujemy piec do pizzy.
Pokonałem kawał drogi z Nowej Zelandii, żeby zbudować ci piec do pizzy.
Nie mnie, tylko nam.
Zacieśnimy więzi.
Powodzenia.
Słucham?
Mógłbyś ruszyć tyłek i poczęstować nas ostrygami.
-Ella! -Dobra.
Cześć, skarbie. Chodźcie.
-Dzięki, wujku Frankie. -Tylko bez takich.
Bez jakich, wujku Frankie?
Cześć, Holly!
Witaj, Holly.
Cześć.
Przywiozłaś swojego ogiera na moje urodziny.
Jesteś zazdrosny.
Poznajcie Douga.
-Witaj, Doug. Jestem Frank. -Miło mi.
Napijesz się?
Dzięki, przyniosłem browar.
Jest git.
Na zdrowie.
-Lunch gotowy. -Tak!
Lunch!
-Nieźle, mamuś. -Dałaś radę.
Leo.
Tyle jedzenia!
Chciałbym coś powiedzieć.
Dzięki, że przyjechaliście na moje urodziny.
To wiele dla mnie znaczy.
Może nie byliśmy najpopularniejszym czy też najlepszym zespołem na świecie,
ale na pewno świetnie się bawiliśmy.
Według Rolling Stone'a byliście nadzieją 1977 roku,
o czym nieustannie opowiadasz.
I mieliśmy swój przebój.
Nieustraszony
Nawet kiedy skończyliśmy grać
i straciliśmy zapał twórczy, angaże
i naszą wokalistkę Roxy, cudowną mamę Holly...
Tak jest.
...odnaleźliśmy coś innego.
Ja niczego nie odnalazłem.
Przyjaźń.
Wiem, że nie spotykamy się tak często, jak byśmy tego chcieli,
ale gdy się już widzimy, jest po prostu wspaniale.
Za przyjaźń.
-Za przyjaźń. -Za przyjaźń.
I za rodzinę.
-Za prehistoryczną przyjaźń. -Jurajską.
Za przyjaciół.
Podawajcie talerze, nakładam łososia.
Wcinamy!
-Pomogę. -Nie trzeba.
-Dziękuję... -Ella.
Właśnie, Ella.
Doktor Ella. Najtęższa głowa w rodzinie.
-Tato. -Co?
-To żenujące. -Ale prawdziwe.
-Kawy? -Dzięki.
-Ile hodujesz owiec? -Ponad 15 tysięcy.
Działamy na pół gwizdka. Mamy suszę.
Dan.
Rzuciłeś studia artystyczne?
Nie umiem rysować.
A komunikacja społeczna?
Nie umiem pisać.
Byłem za słaby.
W czym jesteś dobry?
W skatingu.
-Od czegoś trzeba zacząć. -Właśnie.
Powinienem zachęcić cię do dziennikarskiego życia.
-Daruj sobie. -Dobra.
Mamy z kumplami pomysł na jedną apkę.
Jaką?
To platforma dla skaterów. Temat w powijakach.
Ale na czasie, ziomek.
-Spełniasz marzenia. -Zgadza się.
Tata chce, żebym spełniał jego marzenia
i został wielkim twórcą, którym on nigdy nie był.
Posłuchaj, w twoim wieku masz obowiązek ignorować swojego ojca.
Szczerze mówiąc, to twój jedyny obowiązek.
-Możesz na mnie liczyć. -Dzięki, Leo.
Nie lepiej tam go zbudować?
Też tak myślę. To dużo lepsze miejsce.
Wręcz idealne. Odpowiednio zacienione.
Budujemy tutaj.
Popełniasz błąd, ale to twój wybór.
Wiecie co?
To jego piec. Jeśli chce go tu postawić, nie będziemy się czepiać.
Nie możesz kogoś wynająć?
Wolę z wami go zbudować.
Będziemy się tu spotykać w trudnych chwilach
i czcić pamięć naszych bliskich.
Chodźmy poserfować.
-Ładny dzień. -Racja.
-Staruszkowie powinni grać w golfa. -W golfa?
Nie mam 103 lat.
Niewiele ci brakuje.
Dopiero od jutra.
Tak!
Patrzcie.
Nadal mam to coś.
-Patrz. -Nieźle.
Rześki jak skowronek.
Wyglądam całkiem nieźle jak na takiego młodzieńca.
-Przyzwoicie. -Spójrzcie.
Co robisz?
Kiedy nie możesz dłużej tego znieść
Kiedy odpuszczasz i uciekać chcesz
Nie omijaj swych wyboistych dróg
To proste
Bo jesteś nieustraszony
Nieustraszony
Możecie przestać?
Nieustraszony
Popisujcie się gdzieś indziej.
-Przepraszamy. -Straszycie dzieci.
Przepraszamy.
-Kto to, babciu? -Dinozaury sceny.
Jasna cholera.
Strachliwe te dzieci.
Miała rację. Byliście przerażający.
Wujek Billy i Eva.
Początek ich znajomości.
Leo. Bicepsy ojca.
Znowu ty z mamą.
O rany, spójrzcie.
To było zaraz po śmierci mamy, gdy z wami zamieszkałam.
O Jezu!
Wyluzuj z tymi komarami!
-Co jest z wami? -Oszaleję przez niego.
Matka was ignorowała, gdy byliście mali?
Frank ciągle by kichał.
Jakby miał eksplodować. Mam wtedy ochotę go zabić.
A mogłabyś współczuć, że mam alergię.
Robisz to celowo.
-Leo... -Nawet się nie waż.
Leo jest idealny.
Czytasz w moich myślach, kochanie.
Czeka cię to samo, Doug.
Jej matka była upierdliwa.
Domyśliłem się.
Nie polubiłaby twojego gustu muzycznego.
Dougie słucha Williego Nelsona i The Carpenters.
Też ich lubisz.
Mama uwielbiała bluesa.
To były inne czasy.
Wolałaby zarabiać na życie tak jak ty.
A ja wolałabym śpiewać w kapeli, zamiast...
Wesołe z nas zjadacze Vegemite Żywe jak tylko się da...
Reklamy nie są takie złe.
Niektórzy z nich żyją.
Billy zdobył nagrodę za jedną reklamę.
-To był dżingiel roku. -Raczej jakaś chała.
-Dlaczego zaprzeczasz? -Posłuchajmy.
Nie. Dlaczego komary tylko mnie kochają?
Ktoś musi.
Porażka z tym kominem.
Komu wina?
-Mogę wypróbować? -Nie.
-Traktuje to bardzo poważnie. -Muszę się skupić.
To ważny moment.
Naucz go manier, Caitlin.
To bardzo ważny moment.
Tak!
Wchodzę.
Jesteś przystojny jak zawsze.
Jak się czujesz?
Już dobrze. Dużo lepiej.
Chcę wrócić do pracy.
Tęskniliśmy za tobą.
No wiesz...
Też żyłem w strachu.
Jak to?
Miałem cholernego czerniaka, ale wyleczyłem się.
Dlaczego nam nie powiedziałeś?
Cóż...
To paskudztwo, ale...
Jesteśmy wojownikami.
Choroba zmienia człowieka.
Nazywam to „nieproszoną jasnością”.
Właśnie.
Zmieniłem podejście do wielu spraw.
Jasne.
Niektóre ważne kwestie przestały mieć znaczenie,
a inne...
zaczęły się liczyć.
O co chodzi?
O naszą umowę. Przemyślałem to, Lottie.
Co?
-Dlatego tu przyjechałeś? -Zaczekaj. Wysłuchaj mnie.
Przestań się głowić.
Masz rację, nie głowię się, tylko próbuję to...
rozwiązać.
Nie ma czego. Rozwiązaliśmy to 20 lat temu.
-Być może ty. -Raczej wszyscy.
Uważam inaczej.
-Bridget wie, co zamierzasz? -Nie.
Byłaby oburzona.
Zawarliśmy pakt. Mieliśmy ważny powód.
-Nadal mamy. -Owszem.
Ale to za mało.
-Oddaj! -Chcę to!
-Oddaj to! -Nie!
-Oddawaj! -Daj...
-Zabierzcie go! -Oddaj to!
Dobra! Bierz!
Oddaj telefon!
Dawaj to. Dziękuję.
Pogadam z Frankiem.
Wykluczone.
Ja z nim pogadam.
Idziesz, tato?
Tak. Za chwilę.
Znalazłyśmy to.
Zobaczcie perełkę Billy'ego.
Co robicie?
Nie bądź taki skromny.
-Eva! -Chodźcie zobaczyć.
Znalazłyście to!
Podejdźcie bliżej.
-Super. -Włączam.
Kiedy nie możesz dłużej tego znieść
Przestań.
Kiedy odpuszczasz i uciekać chcesz
Cicho!
Co to ma być?
-Boże. -O rety.
Nie omijaj swych wyboistych dróg
PONAD 300 ML!
To proste
Proste
Ella, zamknij się.
BĄDŹ NIEUSTRASZONY Z PIELUCHOMAJTKAMI POTTY RIDE
-O rany. -To żart, Billy?
-Posłuchaj. -Jezu.
-To nasz kawałek, łajzo. -Jak mogłeś?
Co jest?
Billy zamienił Nieustraszonego w reklamę pieluch.
Pieluch? Pogrzało cię?
To piosenka mojej mamy. Śpiewaliśmy ją na pogrzebie.
Spokojnie. To tylko piosenka.
Właśnie.
Start Me Up Rolling Stonesów reklamowała Windowsa.
Keith nie sprzedał utworu za plecami Micka.
Pacific Sideburns będzie kojarzony z nietrzymaniem moczu.
-Pieluchy dla dorosłych? -Nikt tego nie zobaczy.
-Gdzie to puszczą? -W sumie nigdzie.
-Gdzie, Billy? -W Europie.
W Europie?
Miałem was zapytać. Szukałem odpowiedniej chwili.
Nie znalazłbyś, do cholery!
Dostałbyś od mamy w pysk, gnoju.
Dali krótki termin.
Nie mogłem zmarnować okazji.
Potrzebowałem na szybko czegoś dobrego.
Więc ukradłeś nasz hit.
Popieprzyło cię, Bill?
-Ja go napisałem. -Nie sam, palancie!
Wyluzuj. Byłeś tylko managerem.
Racja.
Kurwa!
Brawo, Eva.
Pieluchy dla dorosłych? Zaraz się porzygam!
Czuję się jak idiotka.
Cieszyłam się, że coś wygrał.
Gdybym wiedziała...
To nie twoja wina.
Billy jest po prostu głupi.
Nie jesteś jego niańką.
Faceci mają wybujałe ego.
Za wszelką cenę muszą osiągnąć sukces, co zaburza im ocenę sytuacji.
Raczej nie o to chodzi.
Mieli jakieś marzenia...
ale życie potoczyło się inaczej.
To chyba dotyczy każdego?
Tak, ale my nie mamy nadmiernych oczekiwań.
Do dupy!
Uwielbiam próżność Billy'ego.
Jego przesadna pewność siebie była niezwykle seksowna.
Czasem ją tracą i dobrze o tym wiedzą.
Dlaczego Franky sprzedał firmę?
Poświęcił życie dla marki Swagger.
Błagałam, żeby jej nie sprzedawał.
Jakoś sobie radziłam. Znasz Franka.
Nie przekabacisz go.
Gamoń.
A ja nie byłam zbyt radosna.
Miałaś powód, żeby nie tryskać humorem.
Antyestrogeny sprawiają,
że czujesz się podle i jesteś opryskliwa,
a tam na dole wysychasz jak stara śliwka.
Nasmaruj się olejem kokosowym.
-Co? -Służy nie tylko do gotowania.
Bujasz.
Doskonale nawilża sklejoną pochwę.
Naprawdę.
Serio.
Mogę wam pokazać.
Przestań.
W każdym razie nie biorę już leków
i czuję, że moje ciało budzi się do życia.
-Tak! -Uważaj, Frank!
Nie patrz na to.
SUBTELNIE MÓWIĘ F**K
Dlaczego mi nie powiedziałeś?
Nieustraszony ma 40 lat, na miłość boską.
Dobranoc.
No dobra.
Było mi wstyd.
Popatrz na nas.
Marny twórca dżinglów i leciwa aktorka.
Jaka?
Jesteś piękna i zawsze taka będziesz, ale spójrzmy prawdzie w oczy.
Nasze życie dobiega końca.
Wynoś się.
-Natychmiast. -Dokąd?
Mam to gdzieś. Spadaj.
Dorośnij wreszcie.
Wyłącz światło.
I zamknij drzwi.
Nie wierzę.
Dlaczego jesteś dla mnie taki dobry?
Bo na to zasługujesz.
Nieprawda.
I odkąd cię spotkałem,
nieustannie musiałem o ciebie walczyć.
Masz pojęcie, jakie to wyczerpujące?
Wybacz. Chciałam mieć pewność.
-I masz? -Co?
Taką pewność jak ja?
A masz jeszcze siłę?
Może.
BITWA ORKÓW SCENARIUSZ: MARK SCHAEFFER
Bitwa orków.
NAJBARDZIEJ OBIECUJĄCY ZESPÓŁ 1977 ROKU
Śpisz?
Co tam?
Rozmawiałam z Leo.
-Tak? -I...
Powiedział, że...
Tak?
Że...
Co?
Chorował na nowotwór.
Miał czerniaka.
Chryste.
Wyleczył się?
Tak.
Dlaczego Billy jest takim niewdzięcznym sukinsynem?
Jest pełen urazy, spłukał się.
Przyleciał tu klasą biznes na mój rachunek.
Trudno mu to zaakceptować.
Ale ofertę przyjął.
Czasem musisz odpuścić, Frank,
i docenić to, co masz przed sobą.
Dawniej nie przepuściłeś żadnej okazji.
Byłem dobry nie tylko w tym.
-Co jest? -Charlotte mi powiedziała.
Przepraszam, Frank. Powinienem z tobą pogadać.
Nie przepraszaj.
Rozumiem.
Naprawdę?
Miło to słyszeć. Szczerze mówiąc...
-Nie wiedziałem, jak zareagujesz. -Jak zareaguję?
Chodź tu, głąbie.
Kocham cię, stary.
Dobrze, że nic ci nie jest.
Frank, ja...
Doceniam to.
Nic ci nie jest, prawda?
Wszystko już w porządku?
Jak najbardziej.
-To dla mnie? -Tak.
-Też się napijesz? -Tak.
Twój przystojny książę budzi cię ze snu.
Tylko mnie nie całuj.
Chcesz mi coś powiedzieć?
Jestem idiotą.
I?
Przepraszam.
Złaź ze mnie!
Znowu przytyłeś, spaślaku!
Dziewczyny, naśladujemy psa.
Oddychamy, krok do przodu, stopy bliżej dłoni,
prostujemy ciało
i przybieramy pozę anjali mudra.
Unosimy głowę, ramiona i witamy słońce.
Robimy skłon i przechodzimy do pozycji deski.
Wdech i wydech, serce nad dłońmi, wykonujemy chatarungę.
Wdech - pies z głową w górę, wydech - pies z głową w dół.
-Znajdźcie swój środek. -Boże.
Powiedzcie: „Jestem spełniona”.
Jestem spełniona.
Spuchnięta!
Sięgnijcie do najgłębszych i najbardziej prywatnych zakamarków duszy.
Pepper!
Nie zwalaj winy na psa.
Pokazałaś klasę, Bridget.
Gwiazdy filmowe nie pierdzą?
Nigdy.
To nie fair, że masz takie ciało w wieku 60 lat.
Ciężko na nie pracowałam.
Jakkolwiek to osiągnęłaś, jesteś marzeniem każdego faceta.
Może kiedyś byłam.
Dostałam propozycję, żeby zagrać babcię.
-Nie! -Że jak?
Muszę przejść casting.
-Bzdura. -Co w tym złego?
Fajnie, że seksowny kociak zagra babunię.
Jest na to za młoda. Bez jaj!
-Wyglądamy jak czterdziestki. -Jasne. Z tyłu i w ciemności.
Śnijcie dalej, babulki. Mam dość.
Chcę tabletkę na ból głowy.
Nawet nie próbuj!
Wyrodna córka! Spadaj!
Sprzedałeś Swaggera za bajońską sumę
i nawet nie kupiłeś ekspresu ciśnieniowego?
Mam powód, żeby wyjść z domu.
Porażka z tym kominem.
Skaza na rajskim krajobrazie.
Jak twój mustang? Wciąż na chodzie?
Sprzedałem go.
-Sprzedałeś? -Kochałeś tego gruchota.
Życie toczy się dalej.
Był twoją dumą i radością. Jak mogłeś?
Nie opyliłbym go, gdybym nie musiał.
Jasne.
Pewnie zapomniałeś, jak żyją zwykli ludzie.
Niektórzy wzdrygają się na widok rachunku.
Ty drażliwa łajzo.
-Odkupię ci twojego mustanga. -Nie tego pragnie.
Wręcz przeciwnie.
Odkup.
Masz to gdzieś, a dla mnie ten wóz jest wszystkim.
Dobrze, odkupię.
Wypchaj się.
Posłuchaj, mendo.
Wybacz, że nie dorobiłem się jako artysta,
którego wszyscy wynosimy na piedestał.
Kto by pomyślał, że ludzie rzucą się na moje koszulki?
Zarobiłem kupę szmalu i nie będę przepraszać.
Spoko.
Szczęście ważniejsze niż talent.
Milcz, Billy.
Frank ciężko pracował na to, żeby wspierać artystów.
Nie zachowuj się jak kretyn.
Wiele osób ciężko pracuje, ale nie każdy ma chatę w Palm Beach.
Chodź, Billy. Spalmy ten lunch.
-Nie, dzięki. -Zapłacę ci za to.
W końcu jestem nadziany.
-Idziesz, Leo? -Ruchy, wujku Billy.
Nie. Pozmywam naczynia.
Nie trzeba.
Powiedział, że pozmywa naczynia?
Muszę załatwić kilka spraw w Avalonie.
-Pomogę ci. -Poradzę sobie.
Nalegam.
-Chyba musisz się zdrzemnąć. -Ty też.
Grzeczny pies.
Dobrze.
Wskakuj.
Nie przeginaj, bo się zgrzejesz.
Odwal się.
Chcę, żeby Dan zrobił test DNA.
Wal się.
Powinien znać prawdę.
Poza tym Frank miał go przez 20 lat. Teraz moja kolej.
-Masz córkę. -Pasierbicę.
Pepper, zostań.
Nie wygłupiaj się.
To tak jakbym powiedział,
że masz Ellę i to ci powinno wystarczyć. Ona jest twoją rodzoną córką.
Co z tego?
Dla Caitlin jesteś prawdziwym ojcem.
Pomogę ci.
Posłuchaj.
Leo. Nie pamiętasz?
Wtedy na schodach w Newtown, ty, ja i Frank.
Powiedziałam wam, że szanse są znikome.
Uzgodniliśmy, że nie warto tracić tego,
co nas łączyło.
Frank miał powód, żeby cię znienawidzić, ale powiedział:
„Żyjmy w nieświadomości, a wszyscy będziemy go kochać”.
Zgodziłeś się.
Wszyscy się zgodziliśmy.
-Nie pamiętasz? -Pewnie, że pamiętam.
Ale minęło 20 lat. Zmieniłem się.
To się odmień!
-Cześć, Charlotte. -Lorna.
Leo, poznaj Lornę.
Cześć, Leo.
Też jesteś psychiatrą?
Nie.
Muszę ci powiedzieć, że ta pani uratowała mi życie.
Nie przesadzam.
-Sama bym... -Lorna.
-Cóż... -Odczep się.
To ja lecę.
Tobie też radzę.
Znajdź wymówkę i ulotnij się.
Wiesz, że nie mogę.
-Dokąd jedziesz? -Do domu.
-A zakupy? -Pieprzyć je!
Caitlin uwielbia Leo.
Jest wspaniałym ojcem.
Miała zaledwie sześć lat,
gdy odszedł mój pierwszy mąż.
Będzie dużo gorzej, gdy straci Leo.
Jeszcze nie odszedł.
Wiem.
Przepraszam.
Wino mnie rozkleja.
Wyrzuć to z siebie, mała.
Wyrzuć.
Jesteś szczęściarą.
-Dlaczego? -Billy wciąż cię kocha.
Nie wiem, skąd takie wrażenie.
To widać.
Pożera cię wzrokiem.
Jest zbyt próżny, żeby założyć okulary.
Widzi tylko niewyraźne plamy.
Co się stało?
Nie lubię się popisywać tak jak niektórzy.
Nie mam już 40 lat.
Zmieniliśmy się.
Kiedyś byłem muzykiem.
Bezrobotnym.
Dzisiaj pomagam opylać pieluchy.
Jesteś artystą.
Kiedyś zazdrościłem wam talentu.
Witajcie, bohaterzy.
Dorobiłeś się czegoś innego.
Nigdy nie chcieliśmy mieć dzieci.
Teraz widzę twoje.
Masz wspaniałe dzieci.
Aby poradzić sobie w życiu,
trzeba pokonać wiele przeszkód.
Moje dzieci ich nie mają.
Ty jesteś przeszkodą ważącą 80 kilo.
Osiemdziesiąt pięć.
Już nawet mi nie staje.
Serio? W ogóle?
Ponoć to normalne w naszym wieku.
Nie u mnie. Jestem zdrów jak ryba.
Mam stalowy pręt.
Ty draniu.
Ratunku!
Nie możemy zejść!
Dougie na ratunek!
-Doug. -Drabina!
-Już idę, dziewczyny. -Gdzie drabina?
-Możesz? -Trzymaj się.
Sądzisz, że musi?
-W porządku? -Ani trochę!
-Uwaga na stopy. -Czekaj.
Zgodnie z zasadami BHP
powinienem sprawdzić waszą trzeźwość.
Macie jakiś problem?
-Chodź tu. -Posikam się!
-Tylko nie to. -Nie! Wracaj!
Dobra. Gotowa?
Wciągaj się.
-Dougie na ratunek! -O rety!
To ten jedyny?
Lubię go.
My też.
Widzisz się na fermie owczarskiej?
Tak.
To coś poważnego.
Gotowe.
Krzywo jest.
Dla mnie prosto.
-Ta cegła nie jest na środku. -Jest.
Ujdzie.
-Ujdzie? -Tak.
Nie musisz bawić się w managera.
To nie Opera House.
Przyłóżmy się do roboty.
Nie uczmy Dana niechlujstwa.
-Przestań krytykować. -Goń się.
Mieliście zacieśnić więzi.
Gestapowiec to utrudnia.
Coś ty powiedział?
Nie wiem, co cię tak wkurza, ale nie wyżywaj się na nas.
Kiedy odzyskam piłkę do jogi?
Chodźcie na herbatę.
Pozwól.
Dzięki, skarbie.
-Uwaga, laski! -Na bombę!
Rany.
Popatrz.
Ciągle powtarzam, że świetnie się urządziłeś.
Ale ten komin to porażka.
Bez niego byłoby idealnie.
Słynne babeczki.
-Piękne. -Pycha.
Charlotte, dziękujemy.
Mam cię.
Co, u licha?
To tata?
-Jasna cholera. -Co on wyprawia?
Co się dzieje?
Chodź, tato. Frank oszalał.
-Gdzie? -W lewo.
Frank!
Co ty wyprawiasz?
-Tato? -Frank!
Zejdź stamtąd.
Złaź, bo się zabijesz!
Uważaj!
Oszalał.
-Frank, zejdź stamtąd. -Nie zbliżać się!
Przestań świrować!
Frank, idę po ciebie.
-Pomóż mu. To twoja wina. -Niby czemu?
-Zawsze jest twoja wina! -Trzymaj drabinę.
Spieprzaj!
Jesteście bandą matołów. Po cholerę was zaprosiłem?
-Nienawidzę was! -Nieprawda.
Prawda, a ciebie najbardziej.
Mnie nienawidzisz bardziej.
-Właśnie, że jego! -Mnie bardziej.
-Po co przyjechaliście? -Na urodziny.
Świętujemy, że stałeś się rozsądnym...
-Dojrzałym. -...dojrzałym i mądrym gościem.
Racja.
Na miłość boską, Frank. Co powiemy właścicielom?
My nimi jesteśmy!
Co?
Wczoraj kupiłem ten dom.
-Wiedziałaś o tym? -Kupił go?
Jeszcze jeden?
-Z drogi, bo idę! -Ostrożnie.
-Złaźcie! -Dobra.
O niczym nie wiedziała.
Załatwione.
Zadowoleni?
Frank!
Kupiłeś dom?
A nawet jeśli?
I słowem nie pisnąłeś?
Myślisz, że pieniądze wszystko załatwiają.
Cholernie pomagają.
Odbiło ci.
To moje pieniądze.
Mogę rozwalić swój komin.
„Moje pieniądze”?
Miałem na myśli nasze pieniądze.
Nie kupiłem tego domu.
Nie?
Ale pytałem o niego.
Dlaczego powiedziałeś, że go kupiłeś?
Nie wiem.
Odwołam kolację.
Nie.
Przejdzie mi.
Wiem, że zagrasz babcię,
ale wcielisz się w matkę Nicole.
Ostatni film tego reżysera zarobił krocie dla wytwórni.
Świetnie. Spróbujmy.
-Pogadamy później. -Dziękuję, Harry.
Ona ma 50 lat, do diabła. Nie możesz zagrać jej matki.
Widocznie mogę.
To twoja kariera.
Pokaż.
-Wyglądasz zabójczo. -Idziemy.
-Pocałuj mnie. -Pięć minut. Zbierajcie się.
W drogę.
Dan czeka na łodzi. Gdzie Frank?
Poszukam go. Trzymaj.
Weźmiesz to?
Tato!
Tato?
-Chodź. -Pięknie wyglądasz.
Dzięki. Dobrze się czujesz?
Wyśmienicie.
Zaraz przyjdę. Mama czeka w aucie.
Ahoj!
Witam na pokładzie.
W porządku, mamo?
Mnie się podobają te odgłosy.
Pasujemy do siebie.
Robimy to trzy razy dziennie.
To takie niezwykłe?
Nie ma nic gorszego.
Przemowa.
Proszę o uwagę.
Chciałabym tacie coś powiedzieć.
Tato, jesteś...
upartym dziwakiem o ciasnych poglądach
i analnej osobowości, skłonnym do zaczepek.
Racja!
Miło. Pewnie mam urodziny.
Pamiętajmy o chwilach świetności.
Na przykład kiedy zapomniałeś o moim występie tanecznym
albo o finale debaty.
Zapomniałeś też o międzyszkolnym Turnieju Umysłów
i awansie do mistrzostw stanowych, które również cię ominęły.
Pewnego razu kazałeś się wypchać dyrektorce mojej szkoły.
Zasłużenie.
Kiedyś mnie zbeształeś, bo nie strzeliłem gola w półfinale,
a potem wyrzucili cię z trybun.
Strzeliłbyś, gdybyś mnie posłuchał.
Czasem dzieci nie zdają sobie sprawy,
że rodzice...
Też jesteście ludźmi,
którzy cierpią i mają swoje problemy.
Chciałam powiedzieć,
że bez twojego wsparcia i motywacji nie skończyłabym szkoły medycznej,
i że jesteś wspaniałym ojcem.
Zdrowie Franka.
-Wszystkiego najlepszego. -Kochamy cię.
Za tatę.
-Kochamy cię, Frank. -Za Franka.
To było miłe.
Przemowa.
-Przemowa! -Dawaj!
-Przemowa. -Śmiało, Frank.
Dziękuję, kochanie. To było...
To było piękne.
Jestem szczęściarzem.
Przepraszam.
Tato.
Nie smuć się. Kocham cię.
-Ja ciebie też. -Otworzysz prezent?
Wszystko dobrze?
Co dostałeś? No proszę.
Skarbie.
Daj mi tę wstążkę.
Dan.
-Co to? -Jak myślisz?
-Małpka. -To małpka.
Gra na bębenku.
Gdzie ją znaleźliście?
Zawsze chciałeś grać w zespole.
To bardzo stara małpka. Gdzie ją znaleźliście?
-Jak się ją włącza? -Jest rewelacyjna.
Postaw ją na stole.
Sto lat
Niech żyje, żyje nam
Niech żyje nam!
Dlaczego urodził się taki piękny
Dlaczego w ogóle się urodził
Bo nie miał na to wpływu
Nie miał wpływu wcale
-Patrzcie na to. -Spójrzcie.
-To ty? -Cudowne, prawda?
-Niesamowite. -Patrz.
Serio?
Gdzie Dan?
Chyba poszli na pomost.
Mnie by się to spodobało.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO
Co to było?
Czyja to sprawka?
Super. Dziękuję.
Przepraszam, nic nie widzę.
Chodź.
Dziękuję.
Oby nasze dzieci miały twój głos.
Ale palnąłem, co nie?
O rety.
Chyba właśnie proszę cię o rękę.
Chcę nazywać cię moją żoną i spędzić z tobą resztę życia.
Wiem, Dougie.
Wybacz, ale nie jestem kobietą dla ciebie.
Mam twoje klucze.
Co dostałeś od Leo?
Co mi dałeś, Leo? Nie wiem. Co mi dał?
Koniak.
Tak?
Powalczę o rolę z jedną aktorką.
Przy odrobinie szczęścia zagrasz babcię.
Cześć.
Dziękuję, Leo...
że nic nie powiedziałeś.
Nie zmieniłem zdania.
Frank też się nad tym zastanawia.
-W ogóle. -Bzdura.
Nie radzi sobie z Danem i chyba wiem dlaczego.
Lottie.
Nic się nie zmieni, dopóki mu czegoś nie uświadomisz.
Tak jak wtedy, gdy uświadomiłaś mu, że był gównianym mężem.
Dla niego liczyła się tylko praca.
Milcz.
Poprawiło się.
Bo pewnej nocy ty i ja wylądowaliśmy w łóżku.
I Frank zrozumiał, że musi się zmienić, żeby cię nie stracić.
To było coś więcej niż...
To było coś więcej niż chwilowa fascynacja.
Byłem w tobie zakochany i...
Ella.
Zaczekaj.
Musimy porozmawiać.
Ella! Posłuchaj.
Nie mam ochoty.
To było 20 lat temu.
Byliście małżeństwem.
Mieliśmy swoje problemy.
Tak się nie robi.
-To dlatego ma depresję. -Nie ma.
Przechodzi trudny okres.
Więc przepisałaś mu antydepresanty?
-Nie. -Ktoś jednak to zrobił.
Co się dzieje?
Co jest?
-Leo chce wiedzieć. -O czym?
O Danie.
-Chcę wiedzieć. -Poważnie?
Tak.
Pomyślałeś, jak poczuje się Dan?
Może się ucieszy, że nie jesteś jego ojcem.
Frank!
Przestań!
Ty gnoju!
Dosyć!
Przestańcie!
Nie możecie o tym pogadać?
Podle go traktujesz!
Skąd wiesz, do cholery?
Wszyscy to wiedzą.
Dość!
On jest moim synem. Dobrze o tym wiesz.
Pierdol się, Frank!
Sam się pierdol!
Stul pysk!
Nie pobrudź pościeli.
Pamiętasz, gdzie się poznaliśmy?
Co?
Pamiętasz, gdzie się poznaliśmy?
Oczywiście.
W herbaciarni w Cottesloe.
Pudło.
W samolocie lecącym z Karrathy.
Pisałeś artykuł o górnictwie, a ja byłam samotną matką
wychowującą nieznośną sześciolatkę.
Straciłam pracę w szkole
i wracałam do...
Perth.
No i?
Czasami myślę,
że pokochałeś mnie tylko po to, by zapewnić mi szczęśliwe zakończenie.
Zakochałem się w tobie.
Nie dlatego, żeby mnie ocalić?
To istotna różnica.
Na Boga, co ty pleciesz?
Masz córkę
i żonę,
które cię kochają i pragną.
Jezu, Leo.
Co to zmieni, jeśli się dowiesz?
Chcesz pogadać?
O czym?
Na przykład o tabletkach, które łykasz.
Porozmawiaj ze mną.
Nie powinienem sprzedawać firmy.
Od tamtej pory czuję się...
martwy.
On jest mój?
Zawsze się zastanawiałem.
Billy.
Co robisz?
Wyjeżdżam.
Mam dość.
Obyś kiedyś się obudził i stwierdził, że miałeś udane życie.
Eva, daj spokój.
Bywało gorzej.
Nie żegnam się. Powiedz im, że wyjechałam.
Zrozumieją.
-Opuść szybę. -Nie!
-Daj mi 15 sekund. -Jedźmy.
-Proszę! -Proszę jechać.
-Stój! -Rany boskie!
Eva, daj mi szansę. Błagam cię.
Stój.
Eva.
Z jakiegoś powodu psuję wszystko, co dobre, a ty jesteś tu najlepsza.
Masz rację. Jestem samolubny, niewdzięczny i chorobliwie zazdrosny.
Wszystko knocę, bo zawsze uważałem, że nie zasługuję na ciebie.
Wybacz mi.
Proszę.
-Proszę mu nie wierzyć. -Milcz!
Dziękuję. Załatwię to.
Nie wysiądę z tego auta,
dopóki mi nie obiecasz,
że następne dziesięć lat będzie najlepszym okresem w naszym życiu.
Obiecuję, z ręką na sercu.
Nie zasługujesz na mnie.
Billy.
Już dobrze.
Gratuluję i w ogóle,
ale proszę zapłacić za kurs.
-Jasne. -Proszę.
Dwie dychy? Przyjechałem z Dee Why.
-Dzięki, stary! -Daj spokój. Przestań!
-Dobra. -Puść go.
Chyba muszę zmienić zakątek ten
Bo każdej nocy miewam dziwny sen
Uwięziona jestem tyle wiem
Zostałam tu sama wydaje się
Muszę stąd wyjść, bo zacznę huczeć
Ale ktoś zamknął drzwi i zabrał klucze
Czujesz się dobrze
Ja nie czuję się najlepiej
Czujesz się dobrze
Ja nie czuję się najlepiej
Czujesz się dobrze
Ja nie czuję się najlepiej
Czujesz...
Cait, chodźmy popływać.
Nie zapytasz, czy możesz wziąć łódź, którą ostatnio uszkodziłeś?
Mogę?
Oczywiście, skarbie.
Rób, co chcesz.
Jak zawsze.
Gotowa?
-Tak. -Śmigaj.
Dobrze?
Tak!
Dan!
-Frank! -Pomocy!
Frank! Szybko!
Nie!
Dougie?
Musisz dzisiaj jechać?
Jedź jutro albo...
rano.
Nie chcę przeszkadzać.
Ty należysz do rodziny, a ja nie.
Trzymaj się.
-Co to było? -Nic ważnego.
Dlaczego nic nam nie mówią?
Jeśli on umrze,
nigdy sobie tego nie wybaczę.
Frank.
To był wypadek.
Ostatnie, co mu powiedziałem, to:
„Rób, co chcesz. Jak zawsze”.
Przecież to nieprawda.
Nie zasługuję na niego.
NIE MOGĘ MIEĆ DZIECI
-Caitlin. -Nic jej nie jest.
-Przepraszam, tato. -Daj spokój.
To ja przepraszam.
Wystraszyłeś nas, skarbie.
Wybacz, mamo.
Doktor Hall.
Frank Lowther. Charlotte, mama Dana.
Dzień dobry.
Słucham.
Dzięki, tato.
Ma złamany bark, wyjdzie z tego.
Kochanie.
Spokojnie.
Skarbie.
Już dobrze.
Wyzdrowieje.
Kocham cię.
Tato.
Dobrze się czujesz?
Tak.
Wyjdzie z tego.
Wybacz mi.
Byłem idiotą.
Uważaj na głowę.
-Dobrze. -Dzięki, mamo.
Od tej pory nie będę wchodził ci w drogę,
ale zawsze możesz na mnie liczyć.
Nie będę się opieprzał.
Wiem.
-Dzięki, Billy. -Jasne.
Zasnął. Nic mu nie będzie.
Miałeś rację, Leo.
Co?
Dan musi poznać prawdę. My też.
Słucham?
To się musi skończyć.
Powinniśmy się dowiedzieć 20 lat temu.
Co jest grane?
Zróbmy test DNA i miejmy to z głowy.
To nie jest konieczne.
Nie rozdrapujmy ran.
Zrób to, Leo.
Kochani?
Kompletnie wam odbiło.
Chodźcie.
Na drugim roku miałam genetykę.
Wystarczyło mnie zapytać.
Zbadałam DNA swoje i Dana. Mamy zgodność.
Jest moim bratem na 99,99 procent.
Jeżeli Leo jest ojcem Dana,
to moim też.
Mamo?
Nie ma opcji.
Dobra, kto jest głodny?
Odpocznij, przeżyjemy.
Rano wyjedziemy i damy wam spokój.
Zostańcie.
Przybyły posiłki.
Bracie!
To Doug!
Holl!
Jesteś głodna?
Nie.
Chyba jesteś.
Na zdrowie, kochanie. Przykro mi, że masz alergię.
Chodź tu.
Faktycznie lepiej się czujesz.
Bywają przydatni.
Charlotte. Proszę.
Zaczynamy.
-Przeszłaś? -Nie.
-Co? -Eva.
O nie.
Widocznie...
wyglądam za młodo, żeby zagrać matkę Nicole.
Zadzwonię do tych durnych jurorów
i powiem, że jesteś idealna.
Umówię cię na wizytę z samego rana.
Przy odpowiednim świetle wyglądasz na 102 lata.
Pizze gotowe!
-Dobrze wyglądają. -No proszę.
Oby dobrze smakowały.
Pachną cudownie.
Gratuluję. Wyglądają fantastycznie.
Nie, dzięki.
Patrzcie, kto przyjechał.
Cześć, Pepper!
Najpierw odłóż telefon.
Czekaj. Włączę lepszą muzę.
Tylko nie rap.
Czekajcie.
To dla ciebie, tato.
Odłóż to, piękna.
Tańczymy. Chodź.
Napisy: BTI Studios Tłumaczenie: Bartosz Ostrowski